| تبليغات | X |
شعر زیر از یکی از دوستان خوبمه
نظر یادتون نره.
نانی نمانده است که بابا بیاورد
هر شب تمام خستگی اش را بیاورد
دست تهی چگونه نوازش کند ؟چطور!؟
سارا اگر دوباره متکا بیاورد
امشب بد است حال پدر چشمهای او
چیزی نمانده است که بالا بیاورد
باباتمام میشود و...مرگ بهتر است
سارا همین که قلک خود را بیاورد
بابا نرو بمان به خدا مادرم هنوز
زود است روی خاک تو حلوا بیاورد
خالی سفره منتظر نان نبود !نه!
سارا به کوچه گفت که بابا بیاورد
علی اکبر آغاسیان
غزلی را بردار
که ردیفش چتر است"
روز مرگم بی شک
آسمان بارانی است.
از اینکه
ویروس عشق تو
در رگهایم جریان پیدا کند
رگهایم پر شود
آقای ویروس
من ویروسی ام
ویروس عشق درمان ندارد
جز عشق...
تنها تر از همیشه
کنج اتاق
در گوشه ای
سردوخاموش
تارهای عنکبوتی که به دور هم تنیده اند
خوش به حالشان
آنها در کنار هم
به دور هم می گردند
می گردند
مثلث
دایره
درست می شود
قصد نوشتن مطلب خاصی رو نداشتم
یهویادسی دی افتادم که دیروز یکی از دوستان بهم داد
آلبومهای کامل سعید شهروز.
آره شاید همه تون شنیده باشین
شاید هم بعضی ها دوست نداشته باشن
ولی من نه بهتره بگم ما خیلی دوسش داریم
مخصوصا آلبوم معبد آهنگ آخر خط...
با خودم گفتم خالی از لطف نیست
دوست داشتم بنویسمش
واول از همه به اون عزیز مهربون تقدیمش کنم
وبعد به همه دوستاران سعید شهروز.
من میخوام همیشه عاشق بمونم
به تووچشمای روشنت قسم
باترانه های آفتابی تو
می تونم به صبح فردا برسم
این همه خاطره رو چی کار کنیم
نمی تونیم که از اونا بگذریم
واژه شروع شعر من تویی
بیا تا آخر خط با هم بریم
واسه چی می خوای که تنهام بزاری
چرا باید تو رو از یاد ببرم
یادمه یه روزنشستی روبه روم
گفتی که محاله از تو بگذرم
بیا با هم آسمون وطی کنیم
تو به من یه فرصت تازه بده
می دونم که چشمای عاشق تو
راه ورسمه عاشقی رو بلده
توی این شبای تلخ وسوت وکور
بیا تا خورشیدو پیدا بکنیم
اگه امروز و گرفتن ازمون
بیا فکری واسه فردا بکنیم.
غروب
ثانیه هایی که پشت سر هم
قافیه وار می آیندومی روند
در این غروب دلگیر
قامتی کشیده
محاسنی سفید
شاید گندمی شاید...
دستانی پراز مهر
شالی به رنگ
انتظاری سبز...سبز...سبز...
غروب
ثانیه هایی که پشت سر هم
قافیه وار می آیندومی روند
در این غروب دلگیر
قامتی کشیده
محاسنی سفید
شاید گندمی شاید...
دستانی پراز مهر
شالی به رنگ
انتظاری سبز...سبز...سبز...
خیلی دلم میخواد وقت داشته باشم بیاموبلاگمو به روز کنم ولی یه کم زیادی سرم شلوغه
انشاالله بعد از امتحانات با مطالب جدید میام.
به امید موفقیت روز افزون
دردهایم را با که تقسیم کنم؟!با پلکهای تبدارم که به دم پنجره جهان را به رویم می بندد یا پلکانی که متواضعانه مرا به بهشت می رساند.با که همسفر باشم؟!با سایه ای که شاید در باران پس فردا قدم بزند؟!یا کسی که روزنامه ها را تند تند ورق می زند تا طعم روز ها یکنواخت نشود؟!
